onderwerp:
“Ik rende naar het toilet, maar soms haalde ik het niet”
Kelly (43) was amper 23 toen ze de eerste keer last had van ongewenste druppeltjes. Acht jaar en vier bevallingen later nam haar incontinentie ondraaglijke proporties aan. “Elke dag had ik angst voor een natte broek.” Jaren worstelde ze met haar geheim, tot een ongelukje op de schoot van haar man haar dwong om het stilzwijgen te doorbreken.
“Naar het werk droeg ik zware incontinentiebroekjes en ik had een handtas vol inlegverbanden bij. Hoorde ik een lopend kraantje, dan rende ik naar het toilet. Soms haalde ik het niet.” Kelly herinnert zich haarfijn hoe het urineverlies haar leven tekende. Twaalf jaar geleden, na haar vierde bevalling, ging het niet meer om onschuldige druppeltjes.
natte broek
“Na de geboorte van mijn tweede verloor ik bij elke nies wat urine. Vanaf dan droeg ik elke dag een inlegverband.” De incontinentie werd erger en plaagde Kelly op den duur in doorsnee situaties. “Elke dag had ik angst voor een natte broek.”
“Ik ben zorgkundige en moest op het werk soms van broek wisselen. Gelukkig merkte niemand het, door de witte schort. Thuis ging ik de trampoline niet meer op met mijn kinderen. En op feesten danste ik met dubbel inlegverband in. Eén keer had ik toch een ongelukje op de dansvloer en moest ik naar huis vluchten. Aan mijn toenmalige partner durfde ik niet te zeggen waarom.”
nooit meer in een jurkje
Schaamte hield Kelly tegen om over haar incontinentie te praten. Haar collega’s, kinderen en partner wisten van niks. “Ik durfde er zelfs niet mee naar de dokter.” Ze voelde zich na een tijd niet meer vrouwelijk. “Jurkjes droeg ik niet, uit angst dat iemand mijn incontinentiebroekje zou zien. Mijn uniform was een broek met een lange trui en ik checkte constant in de spiegel of niks zichtbaar was.”
Ook lastig: die incontinentiebroekjes zorgden voor een hoop afval. “Gelukkig had ik een kindje dat nog in de luiers zat. Ik stak mijn incontinentiemateriaal bij haar luiers in de zakken die ik naar het containerpark bracht. Anders zat mijn vuilnisbak meteen vol.”
“Mijn vriend kietelde me. Van het lachen plaste ik op zijn broek”
de schaamte voorbij
Bij haar nieuwe partner beleefde Kelly een pijnlijk moment. “Ik zat op zijn schoot en hij kietelde me. Van het lachen plaste ik op zijn broek. Ik schaamde me dóód, maar hij zei: ‘Trek het je niet aan.’ Nadien durfde ik er ook met de kinderen over te praten. Ik voelde me bevrijd. Telkens als ik dringend moest, namen ze me plots serieus als ik om een toilet smeekte. De rust die dat me gaf: onvoorstelbaar.”
Kelly liet zich ondertussen behandelen bij een arts. Ze staat er vandaag op om geen geheim meer te maken van haar ervaringen met incontinentie. “Zo ontdekte ik dat twee vriendinnen en een collega er ook mee worstelen. Ik praat er met hen over, want ik wil niet dat ze zich schamen, en ik spoor hen aan om hulp te zoeken. Het is echt makkelijker als je het niet alleen moet dragen.”
praat erover
Urineverlies is niks om je over te schamen. Doorbreek net als Kelly het taboe en praat erover. In onze Goed zorgwinkels vind je een ruim aanbod incontinentiemateriaal, huidverzorging of andere hulpmiddelen, én krijg je deskundig en discreet advies van productadviseurs incontinentiezorg. Zodat je het niet alleen hoeft te dragen.
op zoek naar het juiste incontinentiemateriaal?
Last van urineverlies of incontinentie? Je staat er niet alleen voor. Bij Goed kan je terecht bij een ervaren productadviseur incontinentiezorg die samen met jou zoekt naar de oplossing die het best bij je past. Open, discreet en zonder taboe.
